Айдар беренче хатыны Илсия белән кабат аралаша башлады. Моның ничек килеп чыкканын үзе дә аңлап бетермәде. Бер көнне телефон экранында аның исеме кабынды. Гади генә «исәнме» дигән сүз иде ул, ләкин шул сүз белән бергә күптән күмелеп калган хәтер дә, йөрәк төбендә тын гына яткан хисләр дә кузгалды.
Илсия белән аерылышуларына инде 8 ел узган. Ул чакта Айдарга тормыш гадирәк тоелды: эш, дуслар, ирек. Илсия артык таләпчән, артык сизгер кебек күренде. Ә хәзер… хәзер ул хәбәрләрне укыганда, шул «артык» дип санаган сыйфатлар нигәдер җылы булып искә төшә башлады. Аның тавышын хәтерләде, көлгәндә күзләре ничек кысылганын, сүзсез генә аңлый белүен.
Башта аралашу бик сак кына барды. Балалар турында, эш турында, гади көндәлек сораулар. Ләкин һәр хәбәрдән соң Айдарның күңеле тынычлыгын югалта барды. Элеккеге хисләр кире кайта түгелме соң бу? Әллә бары тик үткәнне сагыну гынамы?
Әминә белән бергә яши башлаганга 4 ел инде. Ул – сабыр, акыллы, тыныч хатын. Айдарны сораулар белән борчымый, артык кысмый, үз дөньясы бар. Башта Айдарга нәкъ менә шул тынычлык ошаган иде. Ләкин, вакыт узган саен, шул тынычлык салкынлыкка әверелде. Алар сөйләшә, ләкин серләшми. Бер түбә астында, әмма төрле дөньяларда кебек.
Әминә Айдардагы үзгәрешне тиз сизде. Ул соңгы арада ешрак телефонга карый, елмая да куя, әмма бу елмаю аңа түгел. Төнлә дә телефонны мендәр астына куеп йоклый башлады. Әминә сорамады, ләкин йөрәге тыныч түгел иде. Хатын-кыз йөрәге алдан сизә.
Бер кичне Айдар ваннага кереп киткәч, телефон өстәлдә калды. Экранда яңа хәбәр кабынды. Илсиянең исеме. Әминә кулын сузды да туктады. Әмма хәбәр үзе үк ачылып китте: «Бүген дә сине төштә күрдем…» Шул мизгелдә Әминәнең эчендә нидер өзелде. Ул телефонны кире куйды, ләкин инде барысын да аңлады.
Айдар чыкканда, Әминә тыныч кына утырды. Тавышында да, күзләрендә дә гаепләү юк иде, әмма шул тынлык Айдарны куркытты.
– Син Илсия белән сөйләшәсең, – диде Әминә. Бу – сорау түгел, ә раслау иде.
Айдар җавап таба алмады. Башта акланмакчы булды, ләкин сүзләр теленнән төшмәде. Чөнки үзе дә белә: бу – гади аралашу гына түгел.
– Мин сиңа хыянәт итмәдем, – диде ул, ниһаять.
– Хыянәт һәрвакыт тән белән генә эшләнми, – дип җавап бирде Әминә. – Кайчак ул күңелдә башлана.
Бу сүзләр Айдарны сискәндерде. Ул үзен ике ут арасында тойды. Бер якта – үткән, әмма җылы хисләр, таныш җан. Икенче якта – бүгенге тормышы, янәшәсендә булган, авыр минутларда терәк булган хатын.
Илсия белән аралашу да үзгәрде. Ул да Айдардагы икеләнүне сизде. Бер хәбәрендә ул болай дип язды: «Без кабат бер-беребезнең тормышын бутарга тиеш түгел, Айдар. Әгәр бу – бары тик хатирәләр генә булса, әйдә, шунда калдырыйк».
Бу сүзләр Айдарны тагын да ныграк уйландырды. Илсия дә үз бәхетен җимерергә теләми. Әминә дә, үзенчә, сабыр гына көтеп утырмыйча, эчтән җимерелә барды.
Бер төнне Айдар йоклый алмады. Ул диванда утырды да, үткәнен, бүгенгесен, мөмкин булган киләчәген уйлады. Кайсы юл дөрес? Кайсысы – куркаклыктан качу гына?
Иртән ул Әминә янына килде. Күзләренә туры карап:
– Мин буталдым, – диде. – Ләкин мин сине алдарга теләмим. Миңа вакыт кирәк.
Әминә башын какты. Аның күзләрендә яшь иде, ләкин ул еламады.
– Вакыт кайчакта хисләрне дә, кешеләрне дә ераклаштыра, – диде ул. – Ләкин дөреслек һәрвакыт яхшырак.
Айдар аңлады: нинди генә карар кабул итсә дә, беркем дә элеккечә булмаячак. Кайчак тормыш кешегә икенче шанс бирми, ә бары тик сынау гына бирә. Һәм ул сынауны үтү өчен батырлык кирәк.
Бу тарихның ахыры әле билгесез. Әмма бер нәрсә ачык: үткән хисләр кабат уянса да, алар һәрвакыт бәхеткә илтми. Кайчак алар бары тик күңелне тырнап, кеше күңеленә көз алып килә.
ЧЫГАНАК: https://intertat.tatar/news/irema-berence-xatyny-yaza-bugen-da-sine-tosta-kurdem-5877262
