Алия белән Ринат өйләнешеп яши башлаганга 10 ел тулды. Бу датаны алар чит илдә бәйрәм итәргә карар кылды – диңгез, кояш, икесенә генә…
Көндәлек мәшәкатьләр, эш, балалар – барысы да туган илдә кала, ир белән хатын икәү генә ял итә. Алар инде бер-берсенә ияләшкән, әмма әле дә бер-берсен өчен җанын бирергә әзер пар.
Алия, юлга җыенганда, ниндидер аңлатып булмаслык эчке борчылу тойды. Чемоданга күлмәкләр салганда да куллары калтырады, йөрәге сыкранды. Ринат исә, гадәттәгечә, тыныч: «Барысы да яхшы булачак, без бит ял итәргә барабыз», – дип елмайды.
Чит ил аларны шаулап-гөрләп каршы алды. Кояшлы көннәр, диңгез шавы, чит телдә сөйләшкән кешеләр – барысы да ят, әмма мавыктыргыч иде. Беренче көннәрдә Алия дә борчуларын онытты. Алар шәһәр урамнарында йөрделәр, музейларга керделәр, кичләрен яр буенда озак кына сөйләшеп утырдылар.
Фаҗига көтмәгәндә килде.
Бер көнне Ринат иртән иртәрәк чыгып китәргә тәкъдим итте – диңгез буенда ераграк урында матур фотолар ясарга теләде. Алиянең башы авырта иде, ул кунакханәдә калырга булды. «Озак тормам, төшкә кадәр әйләнеп кайтам», – диде Ринат, ишекне япканда.
Ул кире әйләнеп кайтмады.
Башта Алия борчылмады. «Телефоны сүнгәндер, су кергәндер», – дип уйлады. Әмма сәгатьләр узды, ә Ринаттан бер хәбәр дә юк. Кичкә таба курку йөрәгенә үрмәләде. Ул полициягә мөрәҗәгать итте, кунакханә хезмәткәрләренә сөйләде, фотосын күрсәтеп, сораштыра башлады.
Көннәр бер-бер артлы үтте. Ринат юк.
Чит илдә ял урыны кинәт читен, салкын, куркыныч тоела башлады. Алия төннәрен йоклый алмады, телефонны кулыннан төшермәде. Полиция «эзлибез» диде, әмма җавап юк. Атна узгач, консуллык аша документлар эшләп, Алия ялгыз гына туган якка кайтырга мәҗбүр булды.
Өенә кайткан көнне ул ишекне ачып керде дә идәнгә утырып елады. Өй буш, тын, Ринатның әйберләре урыннарында, ә үзе юк.
– Ничек югалды?
– Ә бәлки, качкандыр?
– Ә бәлки, үз теләге белән киткәндер?
Бу сүзләр Алиянең йөрәген телде. Ул Ринатны белә. Ул андый кеше түгел. Әмма вакыт узган саен, өмет белән курку алышынды. Төн саен ул бер үк төшне күрде: Ринат аны ерактан чакыра, ә ул аңа барып җитә алмый.
Өч ай үтте.
Бер кичне телефон шалтырады. Чит номер. Алия башта җавап бирергә дә курыкты.
– Сез Ринат Фәрит улының хатынымы? – диде ир-ат тавышы.
– Әйе… – Алиянең тавышы калтырады.
– Ул хәзер хастаханәдә. Ул исән.
Алия ул мизгелдә һава җитмәгәндәй тоеп, урындыкка утырды. Аңа шәһәр исемен әйттеләр, хәлләрен аңлаттылар: Ринат юл-транспорт һәлакәтенә эләккән, документлары юкка чыккан, берничә операция кичергән, озак вакыт аңсыз яткан.
Алия икенче көнне үк юлга чыкты.
Хастаханә коридорында ул аны танымый торды. Ябыккан, чәчләре кырып алынган, йөзе саргайган. Әмма күзләре… күзләре шул ук.
– Алия… – диде ул, пышылдап.
Алия аның кулын тотты да елап җибәрде. Бу күз яшьләре куркудан түгел, ә кире кайткан бәхеттән иде.
Соңыннан Ринат фаҗига турында үзе сөйләде. Диңгез буенда барганда, аны мотоциклчылар бәреп киткән. Башы нык яраланган, хәтерен югалткан. Документлар югалган, кем икәнен белмәгән. Озын дәвалану, телне аңламау, ялгызлык…
– Мин сине һәрвакыт төшләремдә күрдем, – диде ул. – Исемеңне хәтерләмәсәм дә, йөрәгем сине көтте.
Алар озак тын гына утырдылар.
Берничә айдан соң Ринат өйгә кайтты. Аларның тормышы элеккечә булмады – ул тирәнрәк, сакчылрак, кадерлерәк булды. Алия һәр иртәдә иренең сулышын тыңлап уянды, ә Ринат һәр кич, аның кулын кысып: «Югалмадым, мин монда», – диде.
ЧЫГАНАК: https://intertat.tatar/news/cit-ilda-yal-itkanda-irem-yugaldy-5877417
