Запись Күз тиюдән саклаучы 5 дога впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

– Хәзрәт, күз тию ул чынлап та бармы һәм аның турында Коръәндә әйтеләме?

– Ислам динендә адәм баласы өчен серле булып тоелган, шул ук вакытта хакыйкый саналган гыйлемнәр бар. Андый мисаллар бик күп. Әйтик, Пәйгамбәребез Мөхәммәд (с.г.с.)гә Коръәннең иңүе. Изге китап аңа Җәбраил фәрештә аша егерме өч ел буе иңдерелә. Кемдер, Коръәнне Пәйгамбәребез үзе язган, ди. Икенчеләр, ул бөтенләй укый да, яза да белмәгән, ди. Коръәннең бу дөньяга иңү юлы – безнең гадәти акыл белән аңлап бетерә алмый торган бер могҗиза. Ә Коръәндәге мәгълүматларны хәзер галимнәр фәнни яктан ача башлады. Кулыбыздагы китапны без укыйбыз, ятлыйбыз һәм аңа ышанабыз. Кайбер мәгълүматны ачыклар өчен адәм балаларының гыйлеме дә, мантыйгы  да җитешми. Күңел сизү дигән нәрсә бар. Рәсүлебезнең бер хәдисендә моңа дәлилләр җитәрлек. Бер кеше аның янына сорау белән килә. Ул сорауга җавап Коръәндә дә, хәдисләрдә дә булмый. Шуннан рәсүлебез аңа күңелең тыңларга һәм ул ничек әйтә – шулай эшләргә куша. Коръәни-Кәримнең «Кояш» дигән сүрәсендә Аллаһы Тәгалә, мин адәм балаларына җан бирдем, аңарда яхшылыкны һәм яманлыкны таный торган хис булыр, ди. Бер бәдәви Пәйгамбәр янына килеп, нәрсә ул гөнаһ һәм нәрсә ул изге гамәл, дип сораша башлый. Рәсүлебез, гөнаһ ул шундый гамәл, кылган вакытта йөрәгең аны теләмәс һәм шуны кешеләргә сөйләргә теләгең дә булмас, ә изге гамәлне кылганда күңелеңә рәхәт булыр һәм аны бөтен кешегә сөйлисең килер, ди. Болар барысы да җаннан бер сигнал булып тора. Күз тию дә – акыл белән аңлатып булмый торган бер гыйлем. Аңа дәлил исә – Коръәни-Кәрим һәм Пәйгамбәребезнең хәдисләре. Күздән тискәре энергия кереп, психологик һәм физик сәламәтлеккә зыян килә. Коръәндә күз тию турында мәгълүмат та, аңардан дәвалый торган аятьләр дә бар.

– Гадәттә, нинди кешеләрнең күзе тиючән?

– Көнче кешеләрнең. Коръәннең «Фәләкъ» сүрәсендә, көнче кешенең күзе тия торган була, диелә. Күз төсенә карап, аның күзе тиючән дигән сүзгә дәлил исә юк. Әмма халыкта бу кешенең күзе каты дигән сүз бар. Андыйлар чынлап та очрый. Алар белән сөйләшкәнем дә бар. Бу кешеләр хәтта балаларына да, оныкларына да карый алмый. Минемчә, бу – Аллаһтан бирелгән бер сынау. Кемнедер Ул – байлык белән, кемнедер авыру белән сынарга мөмкин. Ә боларны күз белән сыный һәм ул бик зур газап. Кызганыч, бу кешеләрнең күбесе диндә түгел, шушы сынау аларга, бәлки, намазга басарга һәм тәүбә итәргә бер сәбәптер.

– Күз күтәрә алмый торган кешеләр дә була. Аеруча кем күз тиюдән зыян күрә?

– «Бәкара» сүрәсенең 102 нче аятендә Аллаһы Тәгалә әйтә: «…Аллаһның рөхсәте булмаса, бер кеше дә икенче берәүгә зарар китерә алмый, сихер белән дә, күз тидереп тә…» Аллаһ рөхсәте булса, күз тия, булмаса – юк. Шул ук бүгенге көндә телдән төшмәгән коронавирус та. Аллаһның рөхсәте булса, син аны эләктерәсең. Халык ябырылып карабодай белән он алды, аның урынына дога кылсалар, яхшырак булыр иде. Кеше беренче чиратта матди хәлен кайгырта башлады. Коръәндә дә, алар уйлыйлар мал-мөлкәт белән мәңге яшәрмен дип, яшәү дә, үлем дә Аллаһ кулында булуын оныталар, диелә. Нишләп миңа күз тия диләр. Сиксән процент гаеп синдә. Аллаһ, авырлык һәм кайгы-хәсрәтләрнең сәбәбе үзегезнең кулыгыз белән кылган гөнаһларыгыз аркасында, дип кисәтә. Кешегә бер хакыйкать җиткерәсем килә. Адәм баласының иң курыккан әйбере гөнаһлары булырга тиеш. Гөнаһыңнан тәүбә итсәң, Ул сиңа зарарын китерми. Вирус та, сихер, авыру да – Аның кулында. Аллаһ газабына лаек икәнсең, ул сиңа эләгә. Лаек булмасаң, чирне дә, күз тиюне дә бирми. Күз тиюнең тагын бер сәбәбе – масаю, тәкәбберлек, мактану. Яңа кием алып киясең дә, урамга чыккач ялгыш егылып, аңа тап төшерәсең. Гаепне кешедән эзләмә, ул – үзеңдә. Яңа кием алгач, Раббыңа шөкер иттеңме, аны кигәндә шундый очракта укыла торган доганы укыдыңмы? Аллаһка тәвәккәл кылдыңмы? Син бу нигъмәтне Аның белән бәйләмәдең. Кеше алдында матур күренәсең, мактанасың килде. Бала тугач, бәби чәе үткәрәбез. Яшь әти-әнине котлыйбыз, алар өчен сөенәбез. Шунда Аллаһка рәхмәт әйтеп башкармыйбыз. Аннары Инстаграм битләре баланың фотолары белән тула башлый. Кайберәүләр көн дә баласының фотосын элә. Туй фотоларын да куялар. Аннары, нишләп тормышыбыз бармый, ник балабыз елый икән, дип аптырыйлар. Сез аларны бит кеше өчен, алар күрсенгә куясыз. Инстаграмны бер яктан – тәкәбберлек, икенче яктан – көнчелек, дим мин. Көнчелек булган җирдә күз дә бар. Күз тидеме – зыян килә. Күз тиюнең исә кешегә зыяны сихергә караганда да зуррак. Рәсүлебезнең бер хәдисендә, күз дөяне – казанга, кешене кабергә сала, диелә. Димәк, аннан кеше үләргә дә мөмкин.

– Балага үз әти-әнисенең дә күзе тия, диләр бит.

– Бик нык сокланып карасаң, үз-үзеңә дә күз тидерәсең. Әйткән сүзеңә дә, эшеңә дә, максат-планнарыңа, малыңа да. Шуңа да һәрвакыт «сөбханалла, машалла» дип карагыз. Аллаһ исеме белән дога кылсаң, пәрдә каплана – күз тими.

– Күз тигәнне каян белеп була?

– Дин әһелләре моны Коръән укып белә. Гаиләсендә тынычлык булмаса, тормышлары кара полосадан китсә, бала белән проблемалар башланса, эше бармаса, безгә киләләр. Яки бик актив булган кеше кинәт йомыла, депрессия башланырга мөмкин. Авырып киткән кебек була да, табиблар тикшереп, диагноз куя алмый, анализларым да әйбәт, хәлем юк, диләр. Коръән укыганда алардагы үзгәрешләргә карап, күз тигәнме-юкмы икәнне беләсең. Керфекләре ябыла башласа, куллары селкенсә, Коръәнне тыңлыйсы килмичә, чыгып китәсе килсә, чынлап та күз тигән булырга мөмкин. Өшкерүнең шифасы булсын өчен, кеше Аллаһка ихластан ышанырга тиеш. Ышанмаса, укыган Коръәннең файдасы булмый.

– Үз-үзеңне өшкерсәң, файдалырак түгелме?

– Коръән аятьләрен белгән кеше үзе укый ала. Без исә «Фатиха», «Бәкара», «Фәләкъ», «Нәс», «Ихлас» һәм башка сүрәләрдәге аятьләрне җыеп укыйбыз. Үзең өшкергәндә күз тигән кешенең тискәре энергетикасын чыгара да белергә тиешсең. Ул өстәл өстендәге тузан өргән кебек кенә түгел. Күп кенә өшкерүчеләр авырый, хәтта начар авырудан үлеп тә китәләр, чөнки ул кешене сихердән арындырып, җеннәр дөньясына керә. Алар белән башка-баш бәрелешә. Җеннәр исә аның абынганын гына көтә, шунда ук һөҗүм итәләр. Өшкерүче иртә-кич дога кылырга, Коръән укырга, намазны вакытында башкарырга тиеш, аның таләпләре бик күп. Аннары кеше бу юлга керешкәч, аны кәсепкә әйләндермәсен. Кәсепкә китсә, сыйфаты да төшә, ул сәүдәгә әйләнә. Тәэсир көче дә бетә. Шуңа да бүген чын өшкерүчене табу авыр. Ә Аллаһ белән арасы якын булган чын гыйбадәт иясе бер аять укып өреп тә авыруны дәваларга мөмкин.

– Күз тиюдән ничек сакланырга соң?

– Тәһарәтле йөрегез, намазлы булыгыз, тыйнак тормыш алып барыгыз, ягъни малыгыз белән масаймагыз. Чын күңелдән Аллаһка ышанып, гөнаһларыгыз өчен ярлыкау сорагыз. Бөти дә, булавка да, миләш ботагы да саклый алмый. Болары – хорафат. Фәкать Аллаһ Үзе саклый.

Мәгълүмат Ватаным Татарстан

Запись “Күз тиюдән кеше үлергә дә мөмкин…” впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Гадирәк итеп әйткәндә, күз тиюдән кешенең дә, мал-туарның да үлүе, агач-үләннең коруы ихтимал. Тормышта моңа мисаллар җитеп ашкан. Тиккә генә сабый бала маңгаена корым яки иннек сөртеп куймыйлар. Йә киемнәренә күз төшәрлек брошка, сәдәф, “күз” кебек нәрсәләр тегәләр. Күз тиюдән саклар өчен мал-туарның мөгезенә, койрыгына төрле чүпрәк йә миләш ботагы бәйлиләр. Миләш ботагын бозым-сихердән саклану өчен дә кулланалар. Күз тиюләр элек-электән булган, аннан бик курыкканнар. Бу хәлне галимнәр дә өйрәнгән.

Безнең якта мин кечкенә чакта читтән килгән бер әби өй борынча төрле эш эшләп, тамагын туйдырып йөри иде. Карап торышка бүтәннәрдән бер ягы белән дә аерылмаган карчыкны балалы йорттагы өлкәннәр өйләренә якын да җибәрмәскә тырышалар, чөнки күзе бик каты, сокланып караса баланы үтерә, гөлне корыта дип сөйлиләр иде. Күзләре ничек шулай кеше үтерү көченә ия булгандыр, белмим, якыннан караганда картлык тоныклыгы да кермәгән кап-кара, матур күзләр иде. Лә­кин берничә вакыйга сөйләгәннәре әле дә истә. Ке­шеләрнең исемнәрен күрсәтмим, чөнки әле кү­бесе исән, йә үпкәләрләр…

Кичкә таба авыл халкы эштән бераз арынып, көтү каршыларга җыела. Ун-унбишләп хатын-кыз, бик күп бала-чага тыкрык башында көтүнең авылга кергәнен көтеп торганда әлеге әби алар янына килеп баса да, хатыннардан үзе эшләрлек берәр эш юкмы дип белешә-сораша башлый. Көтү кайтып җи­тә. Шунда әби бер сыерга карап: “Иллә дә матур хайван, сөткә дә яхшыдыр, кара, җилене ботлары арасына сыймый!” — ди. Бер хатын бу сүзләрне яратмыйча: “Мал өстенә карап, кем шулай әйтә инде?!” — дип шелтәли. Көтү тәмам кереп беткәнче авылда хәбәр тарала: “Фәләннәрнең сыерлары капкадан яхшы гына кергән, шуннан бер чиләк көрпәле суны эчеп бетерә алмаган, егылып үлгән. Авыртып та йөрмәгән!” Бу шул — әби сокланып калган сыер була…

Икенче юлы өч-дүрт хатын кибеттән кайтып ки­лә­ләр, каршыларына әлеге әби очрап, гадәтенчә эш сорый. Авыл җирендә эш җитәрлек, әби бу юлы авылда берничә көнгә кала. Иртәгәсен күрше авылдан ялгыз хатын килеп, Казанга тикшеренергә барасым бар дип, аны йортына күз-колак булырга алып китә. Авыл урамыннан барганда әби бер йорт янында туктап: “Гомерем узды кеше йортына кызыгып, килгән саен шу­шы йортка карап уфтанам, бигрәкләр дә җиренә җиткереп эш­ләгәннәр, шул йортта бер генә ел рәхәтләнеп торсаң иде!” — ди. Бу сүзләрне капка төбенә кич утырырга чыккан күрше хатыннары да, йортның хуҗалары да ишетә. Ике көн дә үтми, электр чыбыгыннан ут чыгып, ул йорт янып кара күмергә әйләнә. Бу ике вакыйганы очраклылык дип кенә әйтер идең, әмма сәер вакыйгалар дәвам итә.

Безнең күрше авылда искиткеч булдыклы, сирәк очрый торган матурлыкка ия кыз бар иде. Берсеннән-берсе кечкенә дүрт баласын үзе генә үстерүче әнисен ялгыз калдырасы килмичә, сигезенче сыйныфтан соң фермага сыер саварга калды. Тырыш, ярдәмчел, тирә-юньгә нур чәчеп, очып кына йөрүче кызны авылдашлары биш елдан үзләренең депутатлары итеп сайлап куйдылар. Бервакыт, иптәшләре белән эшкә барганда, ул кызны теге әби дә күреп ала. “Күр әле бер генә бу баланы, эченнән нур бөркелеп тора, буе-сыны ди­сәң, төсе-бите дисәң, бер генә дә килмәгән җире юк!” — ди, кулларын каш өстенә куеп. Берәр сәгатьтән кояшлы күк йөзен каяндыр килеп чыккан кечкенә генә болыт каплый. Ул да булмый, чатырдап яшен яшьни. Бераздан җәйге лагерь ягыннан зур тизлектә килүче машина күренә, кешеләр янына килеп, кабинадан атылып диярлек төшкән шофер көч-хәл белән бер генә сүз әйтә ала: “З.не яшен сугып үтерде!..” Яшен яшьнәп яңгыр ява башлауга, кызлар, йөгерешеп, терлекчеләр йортына кереп, ачык тәрәзә каршына басалар. Бик каты яшен бары өч тапкыр гына яшьни, өченчесе бергәрәк басып торган биш кыз арасыннан нәкъ менә теге кызны “сайлап” суга…

Бала чактан килгән хатирәләр бик күп. Әлеге әбинең күзе катылыгы турында шулкадәр еш сөйлиләр иде, хәзер дә уйлыйм: берсе дә нигезсез сүз булмаган. Шунысы да бар, күз тию нәтиҗәсе озак көттерми, мондый сәләткә ия кешенең бер текәлеп каравы, соклануын бер кычкырып әйтүе җитә…

Мондыйрак хәлләр белән күптән түгел дә очраштым әле. Мин гөлләр үстерергә яратам. Төрле-төрлеләрен. Яраннар аеруча ошый, бик матур чәчәк атулары өстенә төрле чирләргә биреш­мәү­ләре бе­лән дә күңелгә хуш ки­ләләр. Аларны гөблә кебек корткычлар да урап уза. Чәчәк ата баш­ла­салар, күзне камаштыралар. Бервакыт безгә еракта яшәүче туганнарыбыз кайтып төште. Алар арасында үз туганнары инде күптән үлеп бетеп, нигезләрендә чит кеше­ләр яшәгәнлектән туктар урыны булмыйча безгә кайткан әби дә бар иде. Ул шау чәчәктә утырган яраннарымны күреп “аһ!” итте. “Болай чәчәк аткан яраннарны күптән күргәнем юк иде, ят гөлләр күп үсте­рәләр хәзер”, — дип, шулай ук чәчәктә утырган орхидеяләргә текәлде. Яраннарны кабат-кабат килеп карады, хәтта сыйпаштырып та алгалады. Мунча кереп, ашап-эчеп алгач, җыйнаулашып зиратка менеп киттек. Берәр сәгатьтән кайтканда тә­рәзәләребезгә карасам, яраннарым, сусызлыктан әлсерәгән кебек, яфрак­ларын аска салындырган, чәчәкләре сәер булып тырпаешканнар. өйгә кер­­гәч, гөл чүлмәкләрендәге туфракка бармагымны тидереп карадым — дымлы. Гөлләрнең яфраклары җете яшеллекләрен югалтып, сыек аксыл төскә кергән, читләре бөгәрләнеп эчкә таба бөтерелгән, тәрәзә төбе коелган чәчәк таҗлары бе­лән тулган. Кырык ел гөл үстереп, яраннарны мондый чирле хәлдә күргәнем юк иде әле. 16 төп яранның ник берсе элеккечә калсын! Кунак әби дә аптырашта иде бу хәлгә. “Нәрсә булган аларга, сәгать ярымда кырау сукканмыни, ботакларын алып китеп, үземдә үстерермен дигән идем”, — дип кат-кат кабатлады. Шунда кунакка кайткан туганыбыз, минем колакка: “И-и, туганкаем, гөлләрең тирәсендә ахылдап чуалганын күргәч үк шикләндем, күзләре галә­мәт каты аның, гөллә­реңдә бер чир дә юк, күз тигән аларга”, — дип пы­шылдагач, ышанмыйча кул гына селтәгән идем, кич белән тагын да сәеррәк хәл булды. Ул чагында өч яше әле тулып кына килүче улыбызны авылның икенче өлешендә яшәүче апа үзенә алып киткән иде. Без җыйнаулашып капка төбендә утырганда чатта җитәкләшеп килүче апа белән улым күренде. Алар килеп җитеп, исәнләшүгә, кунак әби игътибарны балага күчерде: “Карагыз әле бер бу балага! Нәкъ Мәкъмүнә әбисе икән бит! — дип бот чапты (Мәкъмүнә — иремнең әнисе). — әбисе дә шундый чем кара күзле, кап-кара чәчле иде. әнисенә бөтенләй дә тартмаган”, — дип, шап-шоп китереп баланың аркасыннан какты.

Мин сыерларны савып кергәндә бала караватта бәргәләнеп ята, өйдәгеләр нишләргә дә белмичә аның тирәсенә өелешкәннәр иде. Температурасын үлчәп карадык — нормада. Бик тәҗрибәле, диагнозларны дөрес билгеләве белән данлыклы шәф­кать туташыбыз Венера апалар өенә йөгердем. Тиз менеп җитте. җентекләп карагач: “Космый, температурасы юк, эче йомшак, тагын бераз кө­тик, ипләнмәсә, сырхауханәгә алып китәрбез, — диде. — Мин, медик, мондый сүз әйтергә тиеш түгел, ләкин балагызга бик каты күз тигәнгә охшаган. үзем дә балалар үстергән кеше, оныкларым бар, беләм, мондый хәлләр дә очраштыргалый, балага җылы сөт биреп, тынычлыкта калдырыгыз, аерым бүлмәгә яткырып, чит кешеләрне кертмәгез”. Шулай эшләдек. Кунакларны алырга машина килде, аларны озаттык. Венера апа бала янында утырып торды. Бала, бе­рәр сәгатьтән тынычланып, идәндәге уенчыклары янына төшеп утырды. Очраклылык булдымы бу ике вакыйга — белмим.

Ләкин мин тормыш юлымда моңа охшаш хәлләр белән шулкадәр күп очраштым, шуңа һич икеләнмичә әйтә алам: күз тию дигән нәрсә бар, караш белән үтереп тә, корытып та була. Мин тасвирлагандай вакыйгалар белән күпләрнең очрашканы бар дип уйлыйм.

Миләүшә ХӘЙРУЛЛИНА. Мамадыш районы, Ямаш авылы.

tatyash.ru

Фото: пиксабай

Запись “Балагызга күз тигән бугай” впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Күз тию хак, аннан саклану тиешле. Әмма ул Аллаһның рөхсәте булса гына тия.

Кешегә ничек күз тия соң? Бу бик гади. “Бәкара” сурәсенең 102 нче аятендә Аллаһы Тәгалә әйтә: «… Аллаһның рөхсәте булмаса, бер кеше дә икенче берәүгә зарар китерә алмый, сихер белән дә, күз тидереп тә…»

Зарар тигән икән, димәк, Аллаһның рөхсәте бар. Ә ни өчен Аллаһ рөхсәт итә?

Биредә сихер ясаучы да, күз тигезүче дә, аннан зыян күрүче дә гаепле. Зыян күрүченең гаебе күбрәк тә әле. Әгәр кеше көнләшеп карамаса, күз тими. Ә хөсетлекне, көнләшүне нәрсә китереп чыгара соң? Сезнең байлыгыгыз, матурлыгыгыз, белемегез, балагыз, гомумән, бөтен нәрсә кешедә көнләшү хисе тудырырга мөмкин. Ягъни кешенең ишек алдындагы сыеры да, аты да, сарыгы да көнләшү уята ала һәм аларга күз тия. Моны дәлиле шул – Рәсүлебез әйтеп калдырган: «күз тию» дигән. Шуңа күрә күз тию һич кенә дә җиңел нәрсә түгел. Кечкенә балалар күз тиюне аеруча авыр кичерә.

Пәйгамбәребез галәйһиссәләәм: “Күз тию – хак нәрсә”, – диде. Бу хәдиснең тулы әйтелешендә: “Кайсыгыз да булса үзегездә, байлыгыгызда яки башкаларда үзенә ошаучы әйберне күрсә, бу әйбернең хәерле булуын, бәрәкатен сорасын, чөнки күз тию – ул хак” дигән юллар бар.

Бер сәхабә, икенче кешенең тәненә карап: “Синең тәнеңнең төсе кияүдә булмаган кызларныкы кебек”, – дип әйткән. Бераздан соң теге, авырып, урын өстенә ята, үлем дәрәҗәсенә җитә. Бу хакта Пәйгамбәр галәһиссәләәмгә җиткерәләр. Рәсүл Әкрам галәйһиссәләәм килеп: “Нишләп сез кешегә карап, аны үлем дәрәҗәсенә җиткерәсез? Шуның өчен нәрсәнедер охшаткан вакытта, Сүбехәәнәллааһ, мә шәәә Аллааһ дип әйтегез!” – дип әйткән.

Мәчеткә кешеләр еш кына үзләрен, яки баласын өшкертергә дип киләләр. Өшкерү сүзе шөкер тамырыннан килә. Аллаһ Коръәндә дүрт җирдә: “Сез Миңа аз шөкер кыласыз”, – дип әйтә. Гомумән кеше авырлык килгәндә генә Аллаһы Тәгаләне искә төшерә башлый. Аңа мөрәҗәгать итә.

Аллаһ: “Мин сезне Үземә гыйбадәт кылыр өчен яралттым”, – дип әйтте. Нәрсә ул гыйбадәт? Аллаһ нәрсә тели, ярата, риза була – шуны үтәргә кирәк. Һәм нәрсәне ул теләми, яратмый, риза булмый, шуннан тыелырга тиешбез. Әгәр кеше, Аллаһка ышанып, инанып, Аллаһны гел истә тотып, гыйбадәтен үтәсә, бу дөньяда да һәм ахирәттә дә бәхетле булачак.

Инде кеше үзен сихердән, күз тиюдән, бозымнардан, күрәзәче янына барудан, явыз бәндәләрдән, җеннәрдән, шайтаннардан имин булыр өчен, иң элек Аллаһка ышанырга тиеш.

Һәрхәлдә Аллаһка таянырга һәм Аңа тәвәккәл итәргә тиеш. Шулай ук бөтен эшләрне “бисмилләәһиррахмәәниррахиим” дип башлап керешергә кирәк. Мунчадан, бәдрәфтән кала, “Ләә иләәһә илләллааһ Мүхәммәдүррасүүлүллааһ кәлимәсен” еш әйтергә мөһим. Кем “Аятел-көрси” иртән яктан укыса – көне буена, ә инде кич белән укыса, төне буена кешеләрнең зарарыннан, күз тиюдән, бозымнардан, шәйтан вәсвәсәсеннән, ерткычлардан имин булыр. Гел тәһарәтле булып йөрергә тырышырга кирәк. Мәчеткә еш барырга, намазларны вакытында үтәргә кирәк. Коръән укырга һәм аның белән гамәлләр кылу, зикер-тәсбих әйтү (Сүбехәәнәллаааһ, Әлхәмдүлилләәһ, Аллааһү әкбәр, Ләә иләәһә илләллааһ, Ләә хәүлә үә ләә куввәтә илләә билләәһил галиййил газыйм, Әстәгъфируллааһ) зарур. Көндәлектә кулланыла торган догаларны укырга, гел кабатларга кирәк. Гыйлемле кешеләр янында булып, алардан файдалы гыйлем өстәргә кирәк.

Әгәр кеше үзен авыр хис итсә, бала гел еласа, шундый тәртип буенча гамәл кылырга кирәк:

Башта, 2 рәкәгать намаз укып, тәүбә кылырга, Аллаһтан гафу сорарга кирәк. Аннары түбәндәге тәртип буенча Корән укырга кирәк:

1) Әл-Фатиха сүрәсе,

2) Әл-Бәкара: 1-5; 163; 255-257; 284-286 аятьләр,

3) Әл-Гимран сүрәсе: 18; 26-27 аятьләр,

4) Әграф сүрәсе 54-57 аятьләр,

5) Исра сүрәсе: 110-111 аятьләр,

6) Мөэминун сүрәсе: 115-118 аятьләр,

7) Саффәт сүрәсе: 1-10 аятьләр,

8) Әррахмән сүрәсе: 33-40 аятьләр,

9) Хәшер сүрәсе: 21-24 аятьләр,

10) Җин сүрәсе: 1-4 аятьләр,

11) Күфирун сүрәсе,

12) Ихләс сүрәсе,

13) Фәләк сүрәсе,

14) Нәс сүрәсе.

Шулай ук, төнлә торып, тәһәҗҗүд намазы укып, Аллаһтан ярдәм, җиңеллек, шифа сорарга кирәк.

Аллаһы Тәгалә барыбызга да иман, ихсан, тәкъвалыкны насыйп итсен. Йә Раббыбыз, илләребезгә-көннәребезгә тынычлык-иминлек, дуслык-татулык, ил башлыкларыбызга гаделлек, гаиләләребезгә бәхет-сәгадәт, балаларыбызга тәүфыйк-һидәят, диндә булмаганнарга – туры юл, авыруларга шифа-сихәт насыйп итсәң иде. Кешеләрнең һәм җеннәрнең зарарыннан имин кыл. Әмин.

“Ярдәм” мәчете имамы Ибраһим хәзрәт Шаһимәрдәнов.

Татар-ислам сайтыннан

Фото: https://pixabay.com

Запись “Күз тию куркынычы: авырып, урын өстенә ята, үлем дәрәҗәсенә җитә” впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Яман күз – гарәпчә “айн-аль-хасад” – бер кешенең икенчесенә кызыгып, көнчелек белән, чамадан тыш сокланып каравын аңлата һәм төрле авырулар, күңелсезлекләр килеп чыгуына сәбәп булып тора //Интертат//.

Запись Күз тиюдән саклану өчен догалар впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..