Сөләйманның яшьтәшләре инде күптән беренче адымнарын ясап, тәпи китте – хәзер артларыннан куып тотарлык түгел. Кайберәүләре әти-әнисе һәм тирә-янындагылар белән аерым сүзләр белән аңлашса, икенчеләре инде үз фикерләрен, хис-кичерешләрен тәмам олыларча белдерә. Үсеш тизлеге төрле булса да, алар әти-әниләрен сөендереп, елмая-көлә, уйный-уйный көн дә нәрсәгәдер өйрәнә – айлап түгел, көнләп үсә. //Интертат.ру//

Запись Гөлназ: “Табиб кереп тә китте, эчтә нидер шартлады да. Шуннан кан акты” [ярдәм кирәк] впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

КҮП АШАГАНГА СИМЕРМӘГӘННӘР

Юлга чыкканчы, телефон аша Эльвира ханым белән тагын бер мәртәбә элемтәгә кердек. Авылдашлары турында беренчел мәгълүматны бирүче дә ул булды.

Розалия һәм Андрей Казанкиннар Кенәбашка моннан биш ел элек күченеп кайткан. Кечкенәрәк һәм искерәк кенә бер йортны сатып алганнар. Авыл эчендә бу хәбәр яшен тизлеге белән таралган. Район үзәге булса бер хәл, ни өчен авыл җирен сайлаган соң Казанкиннар? Ниндиерәк кешеләр алар?

– Алар безнең күрше йортка кайтып урнашты. Шул көннәрдә генә терлек суйган идек. Авыл кешесе буш йөрми бит инде, күчтәнәчкә ит кыстырып, танышырга кердек, – дип сөйли Эльвира Закирова. – Беренче мәртәбә күрүгә үк, башымнан: «Бу кешеләр нәрсә уйлап кайтты икән авылга?» дигән уй узды. Ничек яшәрләр? Икесе дә зур гәүдәле. Көчкә йөриләр. Авыл җирендә хәрәкәтсез яшәп тә, ашап та булмый. Һичьюгы, бакча тирәсендә булса да кайнашасың. Тик әйбер үстерү өчен бөкрәергә, җигелеп су ташырга кирәк. Суган үстереп ашау гына да күпме хезмәт сорый бит. Ә Казанкиннар ни иелә алмый, ни йөри дигәндәй… Икенчедән, шәһәр җирендә медицина учреждениеләре кул сузымында гына. Ә бу ике кешегә медицина ярдәме теләсә кайсы мизгелдә кирәк булуы бар. Шул сәбәпле, аларның авыл тормышын сайлауларына аптырадым. Читләтеп, күченүләренең сәбәбен сорап карадым, тик әйтмәделәр, «шулай туры килде инде», дип кенә җавап бирделәр. «Урман һавасына, гөмбәгә кызыгып кайттык», диләр дә, алар гөмбә җыяр хәлдә түгел. Урманга баргач, агачка тотынып йөреп булмый бит. Ә болар атлый да алмый, – дип аңлата Эльвира ханым Закирова.

Артык авырлыктан интегүләренең сәбәбе – күрмәгәндәй ашау аркасында түгел, дип аңлата әңгәмәдәшем. Казанкиннарның төп керем чыганагы – Розалия апаның 9 мең сум пенсиясе икән. Утка, суга, салымнарга түләгәч, дарулар алгач, яшәр өчен 3 мең сум тирәсе генә акчалары кала аларның.

– Ул акчага май җыярлык дәрәҗәдә ай буе ашап булмый. Кибетнең арзанлы тавыгын ашап кына торалар күршеләрем. Үзегез беләсез, кибет тавыгы симертерлек булмый – ачтан үлмәскә җитсә, рәхмәт әйтерсең. Ай уртасында пенсия алалар, ай ахырында 200-300 сум гына кала кулларына. Ипилек кенә акча калды инде дип сөйлиләр үзләре дә…

Эльвира ханым яңа авылдашлары белән тиз аралашып киткән. «Бер яхшылык эшләсәң, үзләре икене эшләргә торалар. Кара эчле дә, начар да түгелләр», – дип сөйли ул алар турында. 47 яшьлек Андрейның исә, куллары алтын – заманында автослесарь булып эшләгән ир тегү машинасыннан алып, ноутбукларга чаклы – барысын да төзәтә ала, тик менә таяк ярдәменнән башка йөри генә алмый икән.

Казанкиннар белән күрешү өчен дип, юлга кузгалдык.

Әниле-уллы Казанкиннар авырлык белән генә көн күрә

«БҮСЕРЕ ИДӘНГӘ ТИЯР-ТИМӘС…»

Коймалары яртылаш җимерелгән, акрынлап җиргә сеңә башлаган өй каршы алды безне. Капка тавышын ишетеп, йөгереп чыгучы күренмәде. «Казанкиннар кайда яши?» дип сорагач, авыл халкы бирегә төртеп күрсәткән иде бит, әллә хуҗалар өйдә юк микән, дип шикләнеп кенә ишекне тарттым. Көч хәл-белән атлап, түрдән хуҗабикә чыкты. Елмаеп, түргә узарга чакырды. Килеп керүгә, диванда тезелешеп йоклап яткан мәчеләргә игътибар иттем.

– Боларны ишек алдына китереп ыргытканнар иде. Куып чыгармадык, яшәсеннәр. Җан ияләре бит! – дип аңлатты хуҗабикә. – Шушы 4 мәчебездән башка малыбыз да юк инде безнең…

Хәер, гел болай авыр яшәмәгән Казанкиннар. Розалия апа үзе, мәсәлән, гомере буе тегү фабрикасында эшләгән. Ире күптән үлсә дә, улы Андрейны әнисе белән бергәләп тәрбияләгән ул. Андрей да акчаны яхшы эшли торган булган. Ныклап торып авырып киткәнче… Ир урын өстенә яткач, Казанкиннарның коммуналь түләүләр өчен дә акчалары җитми башлаган. Шуңа ике бүлмәле фатирларын сатып, бурычларын каплаганнар да, авылга кайтып, акчалары ниндиенә җиткән – шундый йорт сатып алганнар.

Беренче чиратта, Розалия апа үзе хакында сөйләде: элегрәк тән төзелеше белән башкалардан әллә ни аерылып тормаган ханым хәзерге вакытта 116 кг авырлыкта. Хатын-кыз әгъзаларына җитди операция кичергәннән соң, кинәт симерә башлый ул. Акрынлап, операция булган урыннан бүсер килеп чыккан. Казан больницаларының берсенә мөрәҗәгать иткәч, «өянәкләрең юк икән, димәк бар да тәртиптә» дип кайтарып җибәргәннәр. Ә бүсер зурайган да зурайган. Ахыр чиктә республика клиник больницасына ике мәртәбә чиратка басып караганнар. Тик, Казанкиннар әйтүе буенча, әле җиһазлар, әле урын юк дигән сәбәпләр белән, вакытны гел сузган табиблар. Менә шул рәвешле хәзер корсактагы бүсер идәнгә тияр-тимәс дәрәҗәгә җиткәнче асылынган.

Бу бүсерне Эльвира ханым Закирова да күргән. Бервакыт Розалия апаның өянәкләре башлана да, ашыгыч рәвештә больницага алып китәләр.

– Хирург авыруны карый башлады. Яткырып куйгач, башы күренмәде хәтта – шуның кадәр зур ул бүсер – өеп куйган кебек. Кисмәктән камыр ничек ташып чыкса, бүсере дә шулай ташып чыккан аның. Табиб әле бер яктан, әле икенче яктан килеп, аптырап карап йөрде. Ул вакытта зурлыгын 42 сантиметр дигән иде, – дип сөйләде ул.

Хәзерге вакытта Розалия апа, тышкы якка чыккан эчәкләрен, операция ярдәме белән кире үз урынына утыртуларын бик тели, тик табиблар моңа алынмый шул, дип аңлата. Район больницасына да ышанычы аз. Чөнки берничә мәртәбә «тиешле җиһазлар юк» дигән җавап алган. Ә 147 килограмм авырлыктагы Андрей әнисенең хәле начараеп китмәгәе дип борчылып яши. Икесенең берсе генә урын өстенә ятса да, хәлләр начар булачагын яхшы аңлый ул. Югыйсә аның үз хәле дә мөшкел. Аяклары шешенеп, йөри алмас булган, аяк йөзләрендә даими рәвештә яралар пәйда була, аларны дару сөртеп кенә вакытлыча туктатып торырга мөмкин. Ир хәзер таяк ярдәмендә генә хәрәкәтләнә ала. Нәрсәдән тазара башлавын төгәл генә белми. Шырпы калынлыгы гына булган Андрей 5нче сыйныфта укыганда үпкәләре ялкынсынып авырып китә. Табиблар укол кадагач, сәер хәл күзәтелә башлый: егет тик торганнан юанаерга тотына. Еллар узган саен, артык масса белән беррәттән, аяклары көчен югалта. Параличланып, урын өстенә яткан чаклары да булгалаган ирнең. Казанкиннарның сәламәтлекләре елдан-ел начараюын күршеләре дә сизә. Шул ук вакытта, Андрей күңел төшенкелегенә дә бирелгән: «Мин барыбер үләм, озак яшәмим инде», – ди.

– Берәүгә дә теге дөньядан «повестка» килми, сиңа да килмәгәндер – ничек алай дип әйтә аласың инде, – дим. Ичмасам, үз кереме булсын иде. Инвалидлык та юк бит аңа. Балтачка баргач та, табиблар: «Ожирение» диагнозы белән беркемгә дә «группа» бирелми, гәҗитләргә шалтыратыгыз, акча җыйсыннар. Әгәр акчагыз булса, соңыннан әниеңә дә операция ясарлар», – дигәннәр, ахрысы. Андрей шулай дип сөйләде.

Физик яктан шактый чикләнгән булсалар да, Казанкиннар башкалар кебек үк яшәргә тырыша: помидорын да утырталар, бераз гына бәрәңгесен дә. Тик басып түгел, ә …ятып. Чөнки басып эшләргә тән авырлыклары мөмкинлек бирми.

– Тик торырга тырышмыйбыз инде, сөялеп утынын да ярам, әнә, ишек алдында чана бар, шуңа утырып, шуа-шуа карын да көрим. Яткан килеш канализация дә казыдым. Яшелчәне генә күп утыртып булмый. Нишлисең инде. Ярый әле авылдагылар күчтәнәч итеп бәрәңге алып килә. Бик булышалар. Алар булмаса, нишләр идек, – ди Андрей.

Акчасызлык мәсьәләсе үзәкләренә үткән булса да, Андрейның инвалидлык алу артыннан йөрергә теләге зур түгел. Беренчедән, хәрәкәт итү мөмкинлеге чикле, икенчедән… табибларның начар мөнәсәбәтләренә юлыкмаммы, дип шикләнә. Ир сөйләвенчә, әйтик, район табиблары арасында, аларга җирәнеп караучылар да булган.

– Берсендә табиб килде дә, кан басымын да үлчәми, юньләп карамый да. Күрәсең, безне ошатмагандыр, үзен матурлык салонына килдем, дип уйлагандыр инде. Кемне күрергә өметләнгәндер монда килгәч, анысын да аңламыйм. «Пычрак сезнең өегез, антисанитария!» – дип канәгатьсез генә йөрде, әйберләрен куеп торырга да җирәнде кебек. Зарланып әйтүем түгел, тик мондый мөнәсәбәт мине түбәнсетте. Һөнәри этика дигән әйбер бар бит. Без аңлыйбыз – бәлки аңа ошап та бетмәгәнбездер – ямьсезләр, җирәнгечләр, ләкин ул аны күрсәтергә тиеш түгел бит, – дип сөйли Андрей.

«ДӨРЕС АҢЛАМАГАННАРДЫР»

Билгеле, бу гаилә әгъзаларының көнкүреше дә, сәламәтлеге дә битараф калдырмады. Андрейга инвалидлык тиешме, Розалия апаның бүсерен нишләтеп була һәм Балтач больницасы табиблары чынлап та авыруларны тиешенчә карамыймы – бу сорауларга җавап табу өчен, район үзәк хастаханәсенең баш табибы Газинур Дәүлиев янына барырга булдык.

Баш табиб Казанкиннар гаиләсе белән таныш булып чыкты. Аның сүзләренчә, Розалия апа да, Андрей да 4нче дәрәҗәдә симерү чиреннән интегә. Һәм, ни кызганыч, бу чир бик сирәк очракта гына дәвалауга бирешә…

«Казанкиннарга инвалидлык бирдерү артыннан йөрибез. Үзләре бу мәсьәлә белән бөтенләй шөгыльләнми. Югыйсә, бу беренче чиратта һәр кешенең үзенә кирәк булырга тиеш бит инде», – диде ул.

– Тикшерү уздырыр өчен берничә мәртәбә больницага чакырып карадык – килмәделәр. Ахыр чиктә, җирлекләренең башлыгыннан машина соратып, шулай алып килдерттем. «Әйдә, булышыйк инде шуларга», – дим. Шулай алып төшеп, тикшердек без аларны. Инвалидлык алу бик катлаулы, аның өчен күп төрле табибларга күренергә һәм кайбер төр тикшеренүләрне Казанда узарга кирәк. Русча әйтсәк, «перечень обследований» дигән әйбер бар, шуларның барысын да үтми торып, инвалидлык бирелми. Ә алар үзләре йөрмиләр. Балтач больницасы биргән кәгазьләр белән генә инвалидлык алу мөмкин түгел, аларга барыбер Казанга барырга туры киләчәк, – дип аңлатты ул. Ә Розалия апаның бүсеренә килгәндә, кызганычка, хәзер соң икән инде.

– Зур бүсер аркасында эчтәге органнарның торышы үзгәрә башлый, башкача урнаша. Еллар буе дәваланмаганда организм әгъзаларның шул халәтенә ияләнгән була. Шуңа күрә, мондый дәрәҗәдәге зур бүсерләргә операция ясау бик куркыныч. Мин үзем хирург буларак яхшы беләм. Мондый гигант бүсерләр вакытында бавыр, ашказаны да чыгарга мөмкин. Әгәр аларның еллар буе ияләнгән торышын үзгәртсәң, соңрак авыруның үзен тагын да начаррак хис итүе ихтимал. Аннары, бүсерне кисеп алмыйлар, эчке якка кертәләр. Ә Розалия апаның бүсере бик зур тишектән чыккан, аны каплап куярга да кирәк булачак. Тик моның өчен шартлар кирәк, моны минем хирурглар гына эшли алмый, бу эш республика клиник хастаханәсе дәрәҗәсендә башкарылырга тиеш, – диде баш табиб.

Газинур Дәүләтовичка Казанкиннарның зарын җиткерүне дә кирәк дип таптым – сүз аның хезмәткәрләренең «һөнәри этиканы» сакламыйча, авыруларга җирәнеп каравы турында иде. Җитәкче әлеге уңайдан: «Сез бу кешеләрне үзегез махсус эзләп табасызмы соң?» – дип канәгатьсезлек белдерсә дә, соңыннан җавап бирде: «Теләсә кайсы табибның авыру яшәгән шартлар турында үз рекомендациясен бирергә хакы бар».

– Җирәнеп караган дисез, ә җирәнүнең критерийлары нинди аның? Кемгәдер бер төрле әйтәсең, башкача кабул итә. Дөрес аңламаганнардыр, бәлки. Хәзер сөйләшергә дә курка инде табиблар. Кеше һәр нәрсәдән гаеп таба, гәҗитләргә мөрәҗәгать итә… Бәлки, аларга шулай тоелгандыр гына…

…Баш табиб, Казанкиннарга үзеннән торган ярдәмне күрсәтермен дип вәгъдә итте. Тик бу сүзләрен без ишекне ябып чыгып китүгә үк онытмаса гына ярар иде. Ә башка укучыларыбыз өчен әлеге язма гыйбрәт булсын. Хәлеңнең көннән-көн начарая баруын белеп тә, үз сәламәтлегеңә битараф калу нинди аяныч нәтиҗәләргә китерүен аңласагыз иде.

Айгөл ЗАКИРОВА,

Казан – Балтач – Казан

Запись “Газапта яшәргә мәҗбүр… Кисмәктән камыр ничек ташып чыкса, бүсере дә шулай ташкан аның…” впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Әлләни сөйләшәсе килми иде бугай, шуңа күрә башта үзем белән таныштырдым, “Казаннан чыгып киткәндә, миңа һәрвакыт моңсу була”, – дидем. Ул ачылып китеп: “Ә мин, киресенчә, Казанны күрә алмый башладым! Әллә кайларга качар идем…” – дип, авыр сулап куйды. Очраклы юлдашым берара дәшмичә генә барды да, аннары үзенең тормыш серләрен сөйләде.

– Мин Казан кызы үзем. Урта мәктәпне тәмамлап чыккач, институтка керә алдым. Егетләрем булмады түгел, булды, ләкин аһ иткән, үземә ошаганнары гына туры килмәде. Укып чыккач, эшли башладым. Вакыт үтә торды, шул килеш утызларны да тутырдым.

Абыйның хатыны Халисә апа минем турында борчылып, карт кыз булып калырсың, хет үзең өчен булса да бер бала тап дип котырта башлады. Аларга кайчан килсәм дә, гел шул сүзен әйтә иде. “Борчылма, менә дигән ир белән үзем таныштырам, безнең планнар турында абыеңа гына әйтмә, йә каршы төшәр”, – дип, чын-чынлап мине үгетләргә тотынды. Һәм бераздан таныштырды да. Бу адымга бару миңа никадәр авыр, җирәнгеч булуын сөйләп тормыйм инде. Ләкин ныклы карарга килгәч, кирегә чигенмәдем.

Барысы да беленә башлагач, әти белән әyи тавыш куптардылар, ирсез генә бала табарга җыенуыма кискен каршы килделәр. Ләкин мин нык тордым. Ахырда алар килештеләр инде, кая барсыннар, яшем бара бит. Ул чакта 35 яшьтә идем инде мин. Әти дә кул гына селтәде. Ә кызым Гөлшат тугач, алар бөтенләй тынычландылар, баланы шатланышып кулдан-кулга гына йөрттеләр.

Балага өч яшь тулгач, эшкә чыктым. Бер елдан ял йортына юллама бирделәр. Шунда Илгиз исемле ялгыз ир белән таныштым. Яшермим, чын-чынлап гашыйк булып яраттым мин аны. Үземне ялгыз хатын дип таныштырдым, кызым турында яшердем. Ял йортыннан кайткач та, очрашуларыбыз дәвам итте. Сөйгәнем янына барганда кызымны Халисә апа янында калдыра идем.

Бер елдан соң Илгиз кияүгә чыгарга тәкъдим ясады. Әмма йөрәгем тыныч түгел иде: аңа кызым барлыгы турында әйтергә үземдә ихтыяр көче таба алмадым. Шул килеш өйләнештек, сер минем белән калды. Туй алдыннан да әйтергә талпынып караган идем, ләкин бөтен эш бозылыр, Илгиз мине ялган өчен кичерә алмаячак дип курыктым. Минем дә бит ир хатыны булып, бик бәхетле яшисем килде! Бу юлы да ярдәмгә абыйның хатыны Халисә апа килде. Гөлшатымны вакытлыча алар үзләренә алдылар.

Илгиз мине күтәреп кенә йөртте. Бер елдан соң улыбыз туды, аңа Нияз дип исем куштык. Гөлшат янына яшерен генә барып йөрдем, әмма балам миннән ераклаша барды. Аның янына улым Нияз белән икәүләшеп тә бара идек. Икесе бергә уйнауларына карап, сөенеп бетә алмый идем. Ул чагында кызым Халисә апасын “әни” дип йөри башлаган иде инде. Шул чакта да бу хәлне җитдигә алмадым, өйдәгеләр белән көлешеп кенә ала идек.

Янәсе, әйтәсе килә икән, әйтсен. Аннары тиздән барыбер өйгә кайтасы, үз әнисенең кочагында йоклыйсы бар бит. Ләкин тиздән дигәнем һаман кичектерелеп килде, Илгизгә әйтергә шикләнеп, мин һаман сузып йөрдем. Шулай еллар узды. Мин инде күптән “Зилә апа”га әйләнгән идем. Халисә апага кызым “әни” дип әйтеп ияләшеп бетте. Йөрәгемнең бер чите китек иде, ләкин дөреслекне ачарга батырлыгым барыбер җитмәде.

Илгиз балык тотарга яратты. Нияз укырга кергәч, аны да үзе белән йөртә башлады, еш кына бергә китәләр иде. Ул чакны да ялларны көчкә көтеп алып, елга буена җыендылар. Ноябрь азаклары. Боз әле ныгып бетмәгән вакыт. Ләкин мин Илгизгә, аның тәҗрибәсенә ышана идем, шикләнгәнем булмады. Менә шул китүдән аларның исенең берсе дә кире әйләнеп кайтмады, суга батып үлделәр.

Ул хәсрәттән үзем дә чак исән калдым. Вакыт үтү белән күңел ярам бераз төзәлсә дә, эзе мәңгегә калды. Бөтен ышанычым кызым Гөлшатта иде, ләкин аны сорап баргач, абыйларның бу турыда ишетәселәре дә килмәде. Унөч яшьлек кызны ничек кире бирәсең, күпме гомер узган, аларны да аңлап буладыр. Гөлшат үзе дә миңа бары тик Зилә апа дип карап ияләшкән иде шул. Бу хәлләрдән соң мин тагын мең картайдым. Ләкин гаеп үземдә: күке кебек йөрдем, үземне баладан югарырак куйдым.

Менә шуңа күрә мин Казанны күрә алмыйм, кая да булса күченеп китәсем килә моннан. Бәлки бу хәлләрне онытып, йөрәк яраларын төзәтер идем. Яңа мәхәббәт очратып, тормышымны чиста биттән башлыйсым килә. Элеккесен үзем аяк астына салып таптадым бит…

Зилә сөйләгәнне Рафаэль Сальмушев язып алды.

Запись “Балыкка китүдән ирем дә, улым да кире әйләнеп кайтмады, суга батып үлделәр…” впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

//Сөембикә//

Шундый уйлар белән ул кичке якта сырхауханәдән кача. Кыш­ның үтә дә салкын көннәре була бу. Юлда авылга чи агач алып кайтучы “ДТ” тракторы очрый. Бик каты туңып кайтып керә әбием һәм шул төнне авырый башлый. Аны кире сырхауханәгә илтәләр. Иртән ир бала дөньяга килә. Сөенеч һәм фаҗига… Әбием аягына баса алмый. Ике ай дәвалыйлар, тик файдасы гына булмый. Бернинди дә нәтиҗә күренмәгәч, аны өенә озаталар. Сабыйны карарга-тәрбияләргә бабаем һәм өлкән балалары булыша. Әбием көн-төн Алла­һы Тәгаләдән сәламәтлек сорый.

…Сабантуйлар.  Авыл  хал­кы төркем-төркем булып бәйрәмгә ашыга. Әбием тормышына бәйрәм килер сәгатьләр дә ерак калмаган икән. Нәкъ менә шул көннәрдә, авыл кырыннан челтерәп агучы Изгеләр чишмәсенең суы зур мог­җиза тудыра, әбиемнең ун ел хәрәкәтсез калган аяк­лары  йөри башлый… Са­бый бала кебек кабаттан йөрергә өйрәнә. Бер адым атлау аңа зур бәхет булып тоела.

Яңа туган һәр көнне ул түземсезлек белән көтеп ала. Урын өстендә ятканда да аның куллары тик тормый. Тәрәзәләргә челтәрләр, балаларына өс киемнәре бәйли. Аякка басу белән исә кечкенәдән хыялланып үскән теләгенә ире­шә: тегү машинасы сатып ала. Аның шифалы куллары теккән киемнәр күпләрне җылыта. Бабам белән бергә алар тормыш дәверендә дүрт йорт җиткерәләр. Хә­зер икесе дә авылның хөрмәтле кешеләре. Авы­лы­бызда мәчет ачылганнан бирле, менә инде ун ел һәр көнне моңлы азан яңгырый. Аны Гарифулла бабай әйтә. Бервакытта да кешегә караңгы чырай күрсәтмәс, зарланмас алар. 

Динебез кушканны үтәп, безгә киңәш-табыш биреп, мәгънәле сүзләре белән тәрбияләп гомер итәләр. Без аларны бик яратабыз, озак яшәүләрен телибез.

Финзия ГАЗИЗОВА.
Балтач районы, Смәел авылы.

Запись “Алтынчы баласы тугач, аның аяклары йөрүдән туктый. Ә табиблар аны өенә озаталар…” впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Менә шулай – барысын да килештереп, күлмәкләр әзерләнеп беткәч, егет ягы кире уйлады. Янәсе, хәзер вакыты ул түгел әле, инвалид абыйларын дәваларга акча күп кирәк, фәлән-төгән дип акланганнар. Бу сәбәпне эзләп, гаилә утырышында озак уйлашканнардыр инде. Тумыштан инвалид кешене нәкъ менә хәзер, никахка бер атна кала дәваламыйлар бит инде. Гомер буе утырган кеше хәзер генә йөгереп китмәс.

Монысы уйлап чыгарылган сәбәп кенә. Ә чын сәбәбе үзләрен югарырак бәяләү булгандыр инде. Куркак егет үзе килеп тә маташмаган. Кыз шалтыратмасын дип, бөтен телефоннарын блокка куеп бетергән, интернеттагы битен дә “бикләгән”. Чын кабахәт булып чыкты ул егет, менә кем белгән диген бит.

Танышларыбызның бик авыр чорлары булды инде ул. Кыз елады да, елады, әниләре куркып беттеләр. Берәр нәрсә эшли күрмәсен дип, гел саклап кына йөрделәр. Эштә чакта да кыз белән гел шалтыратышып кына тордылар. Бик яратышып йөргәннәр иде югыйсә.

Егет гел аларда ашап-эчеп ятты, тәмам үз кеше булып беткән иде инде. Әти-әнисе икесен парлап Төркияләргә алып бардылар. Рәхмәте шул булгандыр инде. Яраткан булса, алай эшләмәс иде. Мин хәерлегә генә булган дидем. Кызның андый куркак кешегә кияүгә чыкмавы чынлап та хәерлерәк. Егетләр дә әллә нинди китте хәзер. Кая ди ул элеккеге чын, сүзе сүз булган ир-егетләр! Югыйсә, егет сүзе бер булыр дип юкка әйтмәгәннәр бит.

Г., Чаллы шәһәре.

Запись “Никах алдыннан булса да, куркак егеттән вакытында котылдың, кызым!” [булган хәл] впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..