Маркс сүзләренчә, институт августның беренче декадасында сораштыру уздырган, ул төрле төбәкләрдә 1,6 мең ата-ананы колачлаган, һәм респондентларның 56 проценты беренче сентябрьдә балаларын мәктәпкә озатырга ниятләүләрен белдергән, шул ук вакытта күпчелегенә моның өчен ял алырга туры киләчәк, калганнары эшкә соңрак чыгу өчен эш бирүче белән килешергә карар кылган.

Моннан тыш, психологлар фикеренчә, 1 сентябрьдә ата-аналарның булуы беренче сыйныф укучыларының эчке тынычлыгы өчен бик мөһим, чөнки укыту башланган вакытта алар көчле стресс кичерергә мөмкин.

Чыганак: Кызыл Таң

Запись 1 сентябрьдә ата-аналар өчен… впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

“Мин куркып калдым. Аэропортта кешеләр, полиция хезмәткәрләре күп булганга, сезгә куркыныч янамавын белеп, сезне калдырып киттем. Мин яхшы эшкә урнашып, кире сезнең яныгызга кайтырга уйладым. Бу гамәлгә бары тик сезгә яхшы тормыш бирергә теләгәнгә генә бара алдым,”- дип сөйли ир-ат.

Билгеле булганча, 26 гыйнвар көнне Виктор Гаврилов Шереметьево аэропортында 5 һәм 8 яшьлек улларын калдырып китә.  Малайларның үзләре белән бөтен документларыннан тыш, әтиләреннән  аңлатма хаты да була. Ир-ат балаларын тәэмин итә алмау сәбәпле, аларны ташлап китүен аңлата.

Малайларның әниләре алардан аерым яшәгән, ире һәм уллары белән элемтәдә тормаган. Әмма бу вакыйгадан соң, ул балаларын үзенә алырга теләк белдергән.

Мәгълүмат Бизнес Online

Запись “Мин куркып калдым” – Мәскәү аэропортында улларын калдырган ата җавабы [видео] впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Бүген төшемә бигрәк тә ачы булып керде. “Әни, кайттым, елама инде, әнием”, – ди, имеш. Йөгереп барып ишекне ачтым, бик озак көттем, ул кермәде. Яланаяк карлы урамга чыгып йөгердем.

– Володя-я-я!!!

Тавышым биек йортларга бәрелеп-сугылып, төнге урамнан үземә кайтаваз булып ишетелде: а-а-а! Йөрәгемне нәрсәдер авырттырып, өзелеп төшкәндәй булды. Тавышы якыннан бик ачык ишетелгән иде.

– Кайтмадыңмыни соң, улым? Күләгәң белән генә алдыйсыңмы? Мәңгелеккә ташлап киттеңмени, бәгырькәем?!

Сызланып, сыкранып бик озак еладым. Ә әти кеше рәхәтләнеп йоклый. Вөҗданы аз гына да газапламый микән соң аны?! Юктыр… Ул фәрештәлегенә шулкадәр ышанган, инанган, бервакытта да үзен гаепле санамаячак. Эшендә Мактау тактасыннан төшкәне юк, иң зур хезмәт хакын аңа түлиләр. Япон магнитофоны, транзистор алырга акча жәлләмәде. Тик ул әйберләргә кагылырга берәүнең дә хакы гына булмады. Бала ата назыннан мәхрүм булып, ана мәрхәмәте белән генә җылынып үсте. Уку аңа җиңел бирелде, тик ул укырга теләмәде.

Көннәрнең берсендә эштән кайтсам, улым урын җирдә елап, шешенеп беткән. Янына барып чәчләреннән сыйпадым, ул икенче якка борылып ятты. Ап-ак мендәрдә кан таплары…

– Ни булды, улым?

– Әни, – диде ул сулкылдап. – Әни, ни өчен әти мине шулкадәр яратмый?

Ул бу сүзләрне тетрәнеп, ачынып әйтте. Аркасында каеш белән сугудан бүрткән эзләр. Кулымны сузган идем: “Әни, кагылма, авырта”, – диде.

Йөрәгем ярсып тибә, бугазга төйнәлгән төерне эчемә йотып, җәберсенеп, ишектән керүче әтисенә сабыр гына әйттем:

– Баланы үтерә язгансың бит. Ни өчен?

Ә ул юка иреннәрен кысып, ерткыч кебек күзләрен ялтыратып миңа карады.

– Бер тиенлек эш эшләгәне юк. Ә 400 сумлык магнитофонны ватып куйган, малай актыгы. Үлсен, җир дә кабул итмәс синең малаеңны. Ул да юньлерәкләрне сайлый.

– Магнитофон өчен шулкадәр хәлгә төшереп, бала кыйныйлармы?! Аңа 17 яшь, егет бит инде ул…

Ә икенче көнне улым йөрәгемә үтә торган карашын миңа төбәп әйтте:

– Әни, әйдә китик бу өйдән. Ул бит сине дә яратмый.

Мин җавапсыз калгач, үз-үзенә сөйләнгәндәй, әрнеп: “Их, армиягә китсәм, шушы өйгә бер дә кайтмас идем”, – диде.

Мин аны сөеп юатырга тырыштым.

– Улым, кая китик? Әтиең олыгаеп бара. Ялгызын калдыру кызганыч түгелме сиңа? Үзем дә ятим үстем, әтиеңә кияүгә чыкканчы үз өебез ишеген ачып кергәнем булмады. Ул көннәр миңа хыял җитмәслек биеклек булып тоелды.

– Син моны үз өең дип уйлыйсыңмы? Аны ачып кына керә аласың. Гомер буе үз өеңдә яшәмәдең, монда яшәгәнче, яланда чатыр корып гомер итәр идем. Өскә яңгыр яуса да. Чөнки яңгыр артыннан кояш чыга, ә бу өйдә ул мәңге чыкмаячак.

Балам сикереп торды да аннан-моннан киемнәрен эләктереп, ишеккә юнәлде, теш арасыннан чыккан рәнҗүле тавыш белән кычкырды:

– Күрә алмыйм, икегезне дә күрә алмыйм!

Аны 3 көн эзләдем. Гаҗиз калып утырганда ата кеше укый торган газетасын өстәлгә куеп болай диде:

– Нигә эзлисең аны? Сыер да ашаган җиренә кайта. Ишекне генә ачып керсен әле…

Һәм ул мәрхәмәтсез күзләре белән чөйдәге каешка ымлады:

– Әгәр бүген малаеңны эзләргә чыксаң, икегез дә урамда кунарсыз.

Әйе, карар бик катгый иде.

Ник чыкмадым, ник эзләмәдем аны шул көнне?! Кайтып җитәргә ике йорт арасы калган бит.

Ялгыз аналар да балаларын җил-яңгыр тидермичә, чын кеше итеп тәрбияли, зур юлга чыгара. Ә хатын-кызга хөрмәт булмаган гаиләләрдә рухи яктан зәгыйфь балалар тәрбияләнә. Дөньяда барлык нәрсәдән дә артык күреп яраткан улым исә үсә төшкәч, әтисе кебек мине кимсетеп карарга өйрәнде, сүзләремне дә көлемсерәп тыңлый. “Син ни беләсең соң?” – дигәндәй, сорауларымны игътибарсыз калдыра. Әти кешенең бала белән чын күңелдән сөйләшеп утырырга “вакыты” да, теләге дә юк. Бер яшьлек чагында тагылган “малай актыгы” аның гомерлек кушаматы булып калды. Әтисе күтәреп, бакчага, мәктәпкә илтмәде, бер генә мәртәбә булса да башыннан сыйпап үтсә икән! 17 яшенә җитеп бер мәртәбә “улым” димәде. Аның каравы, Володя каешны күп “ашады”.

– Синең тәрбия, – дия иде ирем. – Бер баланы да тәрбияле итеп үстерә белмәдең, әле ярый икене табарга рөхсәт итмәдем.

Һәм ул тагын каешка тотына иде. Ә каеш улымны тәрбияләмәде, бозды гына. Ул тормышның бөтен мәгънәсен урамнан эзләде, үлемен дә шуннан тапты. Мин бүләк иткән ике тәгәрмәчле велосипедта йөрергә дә аны урам малайлары өйрәтте. Үлеменә дә шулар ук сәбәпче булды. Менә шул әрнеп чыгып киткән көнне алар аракы эчкән, араларында ызгыш туган. Балакаем кайсындыр кыерсытырга юл куймаска тырышкан. Ә шешәдәш дуслары аңа ташланган, башын һуштан яздырганчы төйгәннәр. Төне буе тырнаклары белән җир тырмаган. Яшәргә теләп үрмәләргә азапланган, газизкәем.

Бүген дә күз алдымда: ул эшкә җыенучы әтисенең өс киемен йөгерә-йөгерә ташый. Аннан соң киенеп бетүен көтеп, кулларын артка куеп басып тора. Тик бер генә мәртәбә күккә чөеп сөйсен иде әтисе. Юк шул, кече күңелле булырга яратмады. Шулчак бала көрсенеп куя да миңа килеп сарыла.

Бала күңеле шулкадәр ата назына сусаганда, син ни өчен шундый кырыс булдың?! Саша, йокыдан торган җиреңә өс киемең юылган, әзерләнгән, өстәлдә ничә төрле кайнар ризык… Эчмисең, тартмыйсың. Барасы җирең булса, машинаң ишек төбендә. Тагын ни кирәк?!

Сиңа кияүгә чыкканда өстемә кияргә бер кат күлмәктән башка бернәрсәм дә булмаган ятим кыз идем. Тик ул вакытта нинди бәхетле булганмын икән! Наз, ихтирам, иркәлек таләп итәргә хакым бар идеме минем? Ул бик якты дөньядан синнән “улым” сүзен дә ишетмичә китте.

Бары мәңгелеккә күзләрен йомгач кына: “Улым!” дидең син. Беренче мәртәбә күкрәгеңә кыстың. Канлы яңакларын, күзләрен үптең, әле төзәлеп тә бетмәгән каеш эзләрен тиле кеше кебек күз яшьләрең белән юдың. Ә улымның инде бу җәрәхәтләре авыртмый. Бу дөньяда бер эше дә, гаме дә юк. Дөньясыннан туеп тыныч кына ята бирә.

Әгәр бер могҗиза булып улым торып утырса һәм: “Китик, әни”, – дисә, мин бу өйдән бер халат белән генә чыгып китәргә дә риза. Тик соң инде.

Ихтыярсыз булып, ник баламны җәберләттем. Әйтерсең зур кара ерткыч кош иләмсез канатлары белән бәхетем кояшын каплый, улымның муенына тырнакларын батырып җәзалый. Мин бит бу гаиләнең тулы хокуклы әгъзасы, баламның бәхетле яшәве өчен көрәшергә тиеш идем бит. Нәрсә көттем, кем хакына түздем?!

“И бала, бала”, – дисең син ерак-еракка карап, үз-үзеңә сөйләнгәндәй. Күзләреңдә саран яшь тамчылары, иреннәреңдә мәрхәмәт чаткылары. Мине юатмакчы буласың. Тик иркәләргә дип сузылган ул куллардан бизгәнмен шул инде, бизгәнмен. Сиңа булган җылы, саф хисләрем улым белән бергә күмелде, мәхәббәтем бозга әйләнде.

Нәрсә җитте улымның башына. Бәлки, үзем дә гаепледер. Бала исән чакта уртак тел табарга ник тырышмадык без? Үзен якларлык, корычтай ихтыярлы итеп тәрбияли алмадык. Улымны сукырларча яраттым, баланы әтисенә хөрмәт белән карарга да өйрәтә алмадым.

Әтиләр, бирегез улларыгызга мәхәббәтегезне. Иркәләгез, сөегез аларны. Алар сезнең белән уртак тел, шатлык табарга өйрәнсен. Утка салмагыз аналар йөрәген.

Улымның бер ай элек кенә төшкән рәсемен кулыма алам. Ул аны үләренә бер атна кала алып кайтты. Күзләрендә сагыш, моң гына күрәм. Ник бу йөрәгем көннән-көн ныграк авырта? Кайларга барып юанырга, йөрәгем әрнүен нинди дарулар белән басарга?

Мәгъсүм ГӘРӘЕВ."Безнең гәҗит"

Запись “Бер баланы да тәрбияле итеп үстерә белмәдең, әле ярый икене табарга рөхсәт итмәдем” , дип гел кимсетә ирем впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Ул көнне әллә ни озак сөйләшеп тормадык. Шәфкать туташы икән, безнең авылга вакытлыча эшкә җибәргәннәр. Тел төбеннән аңладым: әле егете дә юк. Шул көннән алып мин Зәмирәсез тора алмый башладым. Сизәм: ул да миңа битараф түгел. Мәхәббәт дигәннәре кешене әллә нишләтә икән, ул чакларда җирдән түгел, күктә йөргән кебек булган идем.

Өйләнешергә вәгъдәләр бирешкәч, бу шатлыгымны өйдәгеләр белән уртаклашырга уйладым. Гаиләдә мин төпчек, бердәнбер малай. Ике апам да кайткач, әнине (әтием үлгән иде инде) алар белән янәшә утырттым да, үземнең ниятемне әйттем. Әни Зәмирәмнең инде җиде буынын тикшерергә өлгергән икән. “Улым, син минем карап торганым. Өйләнгәндә кызны бик сайлап алырга кирәк. Ул кызның ни атасы, ни анасы юк. Нәселе булмагач, җүнле кыз түгел инде ул. Хәерчелектә ятим үскән баладан ни көтәсең?” – дип, авызымны япты да куйды. Апалар да әни яклы иде.

Шул көннән мин ике ут арасында калдым. Җитмәсә, Зәмирәм авырга узган икән. Безнекеләрнең өйләнешергә каршы икәнен аңа ишеттергәннәр. “Җимеш, әниең риза түгел икән, безгә бергә булуның мәгънәсе юк. Мин авылыгыздан китәм. Баланы ничек тә үзем үстерермен. Әгәр теләгең булса, бергә китик”, – диде Зәмирә, яшьләренә батып.

Беркая да җибәрмәдем мин аны, җитәкләдем дә өйгә алып кайттым. “Яратсагыз да, яратмасагыз да Зәмирә –Кминем хатыным”, – дигәч, әни өйдән куып чыгара алмады инде. Бик зурлап булмаса да туй уздырдык. Зәмирәнең карап үстергән әбисе дә килеп безнең тормышны күреп китте.

Сөю-назга гына күмелеп яшәрбез кебек иде дә, булмады шул. Әни атлаган саен киленен чукырга гына торды. Һәр эшеннән гаеп тапты. Югыйсә Зәмирә бик акыллы, бөтен эшне белеп үскән авыл кызы. Юк, әнигә һаман нәрсәдер җитмәде. Тора-бара мине хатыныма каршы котырта башлады. Имеш, ул шундый, ул тегенди… Көн дә бер сүз. Зәмирә әнигә ничек ярарга белми йөрде. Борынына җиткән корсагы белән иртә-кич сыерны үзе сава, сөтен дә аерта иде. Ашарга да бик тәмле әзерләде. Өйдә чисталык. Әнигә тып-тын гына Ходайга шөкер кылып утырасы иде дә бит… Ләкин ул көннән-көн Зәмирәгә карата зәһәрләнә генә барды. Минем дә чыдар әмәлем калмады.

Беркөнне өйдән чыгып киттем дә, бер дустым белән төн уртасына кадәр эчеп утырдым. Өйгә ничек кайтканымны да, йоклап яткан җиреннән хатынны өстерәп торгызып бәреп екканымны да хәтерләмим. Кыскасы, җенләнеп, өйдәге бөтен нәрсәне җимереп бетерә язганмын. Иртән айныгач кына ниләр майтарганымны аңладым. Ләкин ул вакытта соң иде инде. Әнидән аласы үчемне Зәмирәдән алдым бит. Җаныкаемның күзе-бите кара күмер кебек. Эчен тотып, бөкрәеп, миңа күтәрелеп карарга куркып, шул килеш тә һаман эшләп йөргән була тагы үзе. Кич белән моның хәле начарланды. Ашыгыч ярдәм машинасы алып китте.

Иртән улымның үле тууы турында хәбәрне ишеткәч, җүләрләнәм дип торам. Якты дөньяны күрергә дә өлгерә алмаган сабыемны салкын җир куенына күмеп куйгач, тормышым беткән кебек булды. Зәмирә дә сырхауханәдән чыккач озак тормады. Киемнәрен җыйды да: “Минем сездә яшәрлегем калмады. Үз бәхетеңне табарсың әле”, – дип чыгып китте. Артыннан ялварып-ялынып чыгып чапмакчы идем, әни кулдан тотып калды.

Шул көннән алып Зәмирәм хәбәрсез югалды. Шактый озак вакытлардан соң гына ишеттем: шәһәрдә яши икән, бик акыллы бер кешегә кияүгә чыккан. Ике баласы булуын, Зәмирәнең югары уку йортын тәмамлап, табиб булып эшләвен, җитеш тормышта яшәвен, кыскасы, энәсеннән җебенә кадәр сөйләделәр. Аның бәхетле булуына чын-чынлап сөендем. Югалып, төшенкелеккә бирелмәгән бит.

Бәлкем минем бу хатымны Зәмирәгә укырга туры килер. Шуңа күрә бу юлларны аңа багышлыйм: Зәмирәм, теге вакытта алларыңа тезләнеп гафу сорый алмадым. Сиңа күрсәткән авырлыклар өчен син безне кичерә алырсыңмы икән? Син китеп кенә мин бәхетле булмадым. Яңадан өйләнмәдем. Әни белән бергә картайдым. Мин синең алда мең тапкыр гаепле. Синең белән бергә уздырган матур көннәр өчен, миңа сөю бүләк итә алганың өчен мин сиңа рәхмәтлемен. Ни өчен яшәгәнемне дә аңламыйм. Мәгънәсе юк. Олы өйдә әни карчык белән икебез генә. Нигезебез кабер кебек тын, салкын. Син үзең белән минем йөрәгемне алып киттең. Зәмирә, мин сине гомерем буе яраттым. Көн саен күңелдән синең белән сөйләшәм, серләшәм.

Мине кызгануларын теләмим. Мин үз җәзамны алдым инде. Үз бәхетенең кадерен белмичә, мәхәббәтен сакларлык көч таба алмаган ирләргә шул кирәк. Хәзер миңа үкенеп яшәргә генә калды.

Татарстан яшьләре

Запись ” Улымның үле тууы турында хәбәрне ишеткәч, җүләрләнәм дип торам” [гыйбрәт] впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Һай ул авыл мунчасының рәхәте! Эссе ләүкәдә тирләп-пешеп утырасың да, түзәр хәлең калмагач, ишекне ачып, Ыкка сикерәсең. Шул мизгелдә яңадан туган кебек буласың инде менә! Кышын хәтта бәкегә дә чумып караган бар. Ә шыксыз, яңгырлы кара көзләрдә мунча керүләрнең ләззәте?! Бөтнек-мәтрүшкәле каен себеркесе белән чабынганда бөтенләй эреп китәсең…

Башка җирдә ничектер, бездә мунча аулак өй дә әле ул. Соң, көзге пычракларда, кар-буранлы салкын кышларда кая барып сыенсын инде парлылар?! Ә ягылган мунчада җылы, рәхәт. Кипкән себеркеләрдән ямьле җәй исе аңкый – борыннарны кытыклый, җаннарны иркәли…

…Яшүсмер чакта фотография җене кагылды миңа. Бөтен авылга бер миндә генә фотоаппарат дигәнең. Көн буе фотога төшерәм дә, төн буе “кәртечкә” ясыйм. Тагын кайда булсын – шул үзебезнең мунчада инде. Аның бит бәләкәй тәрәзәсен генә каплыйсы – караңгы фотолаборатория әзер! Янәшәдә тезелешеп торган чиләк, таз, комганнарда төрледән-төрле химикатлы сулар.

Песи белән этне дә, бөтен тирә-күршеләрне дә рәттән төшерәм. Кызларны әйткән дә юк инде, ә иң күбесе – Рүзиләне. Тик үзенә генә бирмим сурәтләрен… Соң, ул шундый чибәр, ә минем фотоларда алай ук түгел. Матуррак булсын дип, аны аерым төсле тасмага төшерә башладым. Тик… төсле портрет дигәнем коточкыч бер нәрсә иде башта. Анда күк йөзе – сары, ә Рүзилә –яшел килеп чыга… Дустым Газизҗан ярдәмгә килгәч кенә эшләр җайлана башлады. Тик, сурәтләрдә Рүзиләм фотомодель кебек чыкса да, барыбер күрсәтмим әле үзенә.

– Сиңа ошамас дип куркам, – дим. – Үзең килеп ярдәм итсәң иде дә бит…

Булышырга риза бу. Тик лабораториянең мунчада икәнен белгәч… Көчкә аңлаттым.

– Соң, – мәйтәм – төсле фото ясау шундый катлаулы, озак – хәтта Газизҗан белән дә өлгерә алмыйбыз. Дустың Равилә белән килеп булышсагыз гына инде.

Шуннан китте эшләр хутка, мунча – лаборатория дә, аулак өй дә. Ә фотоларыбыз чыннан да ”супер” була башлады, бер өлешен газетада да бастырдык әле.

Ә бер тапкыр… безнең мунча ишеген терәтеп киткәннәр. Ярдәм сорап кычкырсаң – уңайсыз. Хәер, барыбер ишетмәсләр иде – өйләр бик ерак. Мунча тәрәзәсе дә бәләкәй – Газизҗан белән без сыярлык түгел. Тал чыбыктай нечкә Рүзилә булмаса – мунчада төн кунасы идек ( кызларның әти-әнисе ни әйткән булыр иде ул чакта?!)

Беләм инде – шул күрше Илдарның гына этлеге бу! 43ле итек эзләре дә – аныкы, махорка төпчеге дә (тирә-юньдә ул гына тарта аны). Әнисе белән генә яши ул. Атна саен күрше әбинең мунчасын ягып керәләр – шуңа да тыкрыкта еш очрап тора иде. Беркем белән дә якыннан аралашмый Илдар, без дә арабызга алырга атлыгып тормыйбыз үзен – шуңа ачуы килдеме икән әллә?..

Инде ул вакыйга онытылып бетә язган иде. Казанда укыганда авылга еш кайттым – шул авыл мунчасын яратканга инде. Шулай бервакыт кичен мунчадан чыктым да Ыкка багып хозурланып торам. Бермәлне аяк тавышларын ишетеп борылып карасам – тыкрыктан икәү килә. Озын буйлы Илдарны караңгы булса да танымый мөмкин түгел, икенчесе – хатын-кыз. Килделәр дә аулак өйгә, әй лә – кара мунчага кереп киттеләр. Кара, өйләнгәнен ишеткән юк бит әле. Тукта, мәйтәм, сиңа бурычны кайтарырга җай чыкты түгелме соң?

Ишекләрен терәтеп куйдым да өйгә кайтып киттем… Чәйләр эчеп кире килгәндә ишекне каерып ачарга маташалар болар – тик ярдәм сорап кычкырмыйлар.

– Чыгып булмыймы әллә, Илдар? – дим, берни булмагандай тыныч кына.

– Кемдер бикләп киткән, ач әле, –ди бу.

– Кем дип уйлыйсың? – мәйтәм… – Бәлки сиңа бурычларын кайтаручылардыр.

Тынлык урнашты. Бераздан :

– Гафу ит, зинһар! – ди. – Ач инде… югыйсә, әниләр белсә…

Белсәләр, гадәттә, икенче көнне үк кызларын егет йортына китереп куялар бездә – шул гына.

Мунча эчендәге кыз елый ук башлады. Ачтым. Төн кызы шәлен бөркәнеп, йөгерә-атлый китеп барды – танымадым.

Бу хәлләргә бик күп вакыт үтте. Үткән җәйдә дә кайттым авылга. Авыл башында автобустан минем белән тагын бер Казан егете дә төшеп калды. Танымыйм, тик кемгәдер охшатам үзен. …Күршем Илдарның егет чагы – суйган да каплаган.

Җаен туры китереп бу турыда Илдарның үзеннән сорадым.

– Их, күрше, – ди бу. Әгәр теге вакытта мунча ишеген ачмаган булсаң?! Бәлки мин дә шул кыз белән башкалар кебек гаилә корып яшәгән булыр идем. Ә болай… Мунчадагы мәхәббәт җимешем – улым чит кешегә “әти” дип эндәшә – шунысы өзә үзәкне!

Аңламассың бу дөньяны… Кайчак “кешегә начарлык кылмыйм инде” дигән ният белән эш итәсең. Ә синең ул гамәлең шул кешенең бөтен тормышын астын-өскә китерә.

Р.ХУҖИ, Казан. Татарстан яшьләре

Запись “Улым чит кешегә “әти” дип эндәшә – шунысы өзә үзәкне!”[язмыш] впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..

Әлеге хәл бер атна элек була. Ир белән хатын сүзгә килеп, әрләшә башлый. Күп тә үтми, ир сабырлыгын җуеп хатынына пычак ыргыта. Ләкин пычак хатынга түгел, ә аның кулында булган 3 яшьлек балага кадала. Баланың аркасы җәрәхәтләнә.

Хәзерге вакытта ана белән бала хастаханәдән чыгарылган. Әлеге очрак буенча тикшерү эшләре бара.

Мәгълүмат Слава труду сайтыннан алынды

Запись Баулы районында ир-ат 3 яшьлек улына пычак аткан впервые появилась Tatar Today - татар яңалыклары..